Aldandım...

Yaşamak kaygısı dize düştü artık, büyük şehirlerin ışıklarında iz sürdüm, kendime aldandım

Kör karanlık mahzenlerden bir sabah güneşi gibi doğdu kendimi bilmezliğim

Yankılandı çığlıklarım boşluklar içinde kederiyle beraber

Ateşler yaktım şehrin orta yerinde, zamanlar çekilmeye başladı alevlerin ortasında kaldım

Kendime aldandım…

Birbirine benzemeyen insanlara bakarken, ölümü okudum yüzlerinde

Sonsuzluktan bir haber olan bedenler, yol oldu ıssızlığıma

Ele alınmış çaresiz hoyrat bakışların içinde

Bir çocuğun mahsunluğunda kendime aldandım

Sokaklar kör dilsizliğinde günü devirirken

Kendimle beraber seni de aldım surların arasında ki uçurumlara,

Seni de yaktım. Seni de aldattım..

Son nefesi vermenin acısı her zamankinden daha beter şimdi

Çok pişmanım... Kendime aldandım...